Het gewijde leven van een single mom

Beeld: Black Light / Zwart Licht (analoge fotografie en gemengde media), project Expeditie Zandgat, Gorssel 2024


Ik heb net twee uur van mijn energie gewijd aan de begeleiding, rapportage en nazorg van een epilepsie aanval van een bewoner en mag nu gaan slapen, als een ‘normale Nederlander’ in een bed, met zacht beddengoed. De energie in dit kamertje van de slaapwacht-dienst voelt goed en verbindend; een verademing na jaren met een ptss-ex in bed te hebben geslapen. Het laatste jaar wilde hij wegens paniek en angst überhaupt niet meer samen liggen en de herinnering aan die sfeer met een emotioneel gedistantieerde partner in huis, ebt hier verder naar de achtergrond. Het kamertje is van luxe en afleiding ontdaan en doet denken aan een klooster.
De energie van mijn collega’s heeft zich in dit kamertje genesteld. Met hun compassie, vrede en wil om een brug te slaan tussen mensen met en zonder beperking – want allemaal mens. Deze moed stelt me gerust, want voelt als thuiskomen. Bij deze club, bij dit soort bouwers, hoor ik thuis.

Na het toedienen van de noodmedicatie aan de bewoner, en het blijven aan zijn bed met veel krampen, fysieke onmacht en pijn, met tot slot weer korte schokken, had ik mijn telefoon in paraatheid gebracht om 112 zo nodig te kunnen bellen. Handsfree met oortjes.
Hopelijk begreep de wakende wacht die 27 km verderop met een videoverbinding meekeek dat ik niet van plan was om mijn meditatieve spotify playlist alvast klaar te zetten voor na deze epi-aanval – goed idee overigens voor na spannende momenten. Maar dat ik op 40 cm afstand van een man zat die het erg moeilijk had, zeer zwaar ademde en zich bovendien in een rare positie met zijn hoofd over de rand van het bed had gemanoeuvreerd. Waarbij ik bang was dat hij zijn nek in een volgende aanval zou kunnen bezeren.

–

Notitie nadien (tonisch clonische aanval in de nachtzorg):

“Zijn ogen staan op zo’n manier in hun kassen gedraaid, dat het mij doet denken aan iemand die sterft. ‘Knipper even met je ogen om te laten weten dat je er bent’, hoop ik stilletjes, maar zijn starende blik blijft zich onveranderd scheef op het plafond vastpinnen, waarbij zijn onderste ooglid zelfs anders gaat staan, en als een drempel opkrult waarachter een duister gat schuilt, een grote waterkolk waar ik niet in meegezogen wil worden. Ik blijf nuchter aan de kant van deze diepe poel staan en help hem waar ik kan, anders raken we allebei het spoor in onszelf bijster.
Weten mensen wel hoe prachtig het brein werkt? Zou A. zich realiseren dat ‘wij’ (gezonden) ons perfecte brein en lichaam voor lief nemen, terwijl hij zich voortsleept door het leven, met een log kromgebogen lijf en littekens die laten zien hoe het idee van de dood een schaduw over zijn jonge leven werpt? Zijn lichaam is zo schaamteloos aangetast dat het op mij bevrijdend overkomt. Hij is wie hij is en zoals hij is er maar 1. Hij is perfect en ik zou bij een noodgeval ver gaan om hem bij de oever van het leven te houden. En de diepe draaikolk die naar het licht van de sterren leidt als een visioen op afstand te laten zijn. Hij is nodig hier op aarde, zijn stem, zijn logge, trage “ja”, dat hij pas kan uitstoten na een paar flinke ademteugen, mag gehoord worden. Zijn voeten die zich voortslepen door de gangen, alsof hij door de modder baant, laten op mij als begeleidster een diepe indruk achter. Wie begeleid nu wie? Hij leert mij door de jungle van het leven te gaan, precies zo rommelig zoals de dag soms is. Met mensen die je aanstaren, hun mening paraat hebben of hun afweermechanismen als geschut over je uitstorten. Ik houd van zijn naaktheid. Er is geen masker in de vg zorg. En dit is waarom ik dit werk eerder dan een kunstacademie aan zou raden, om nader tot creatieve krachten van het leven te komen. Om te weten wat de basisvoorwaarden van Creatie zijn. Dat God in alle schepselen huist. Ook in jou en mij. En dat mislukt een mislukt concept is.”

“Bij mensen als A. voel ik mij als kunstenaar werkelijk thuis. De scheidslijn tussen een draaikolk en de verbeeldende lagen in mijn werk is dun. Bedachte voorwaarden kunnen afleiden van waar het werkelijk om draait.”

Mathilde (zzp)

–

Ik voelde en zag aan alles dat hij mijn hulp nodig had en dat noodmedicatie terecht kon zijn. Dat maakt een adrenaline in je lijf los, wat in combinatie met een vermoeid gestel van een alleenstaande moeder, niet perse helpt om erna als een schaapje de slaap te hervatten.
Waarom is mijn ex-vriend dan ook van plan om morgen met mijn jongste kinderen in een groot Fletcher hotel bij de Veluwe te slapen ipv dichtbij ons huis en de school van onze kersverse kleuter die net 5 weken in de klas zit? In de ogen van een peuter en kleuter vormt zo’n hotel met tl-verlichte gangen, personeel, een zwembad, stelletjes en gehorige muren een groot avontuur.*
De kerstvakantie wordt dan wel erg onrustig afgesloten, in een nieuw bed, zonder tafel om aan te kunnen spelen of ontbijten. Hoe wil hij diner (soep) opdienen aan de jongste van twee jaar, waarbij het hotelbeddengoed schoon blijft en ze de soep niet over haarzelf heen morst? Ik had hem nog zo gevraagd om in een knusse airbnb of vakantiehuisje met keuken te verblijven; in een huiselijke sfeer. Waarom vatte ik het negeren van deze berichten tegen beter weten hoopvol op, als een ‘ja’ op een gezamenlijke intentie om een veilig en herkenbaar thuis buiten huis voor hen te creëren, ook na een breuk en zonder mijn aanwezigheid in huis? Was ik nog steeds die wanhopige vrouw of moeder die hoopt dat ze gezien en gehoord wordt omdat iemand vaag ‘ehm we zien wel’ knort of kreunt, bij wijze van een reply? 
Dit wordt dan ook nog de derde nacht dat ik mijn jongste twee kinderen niet zie, en het sneeuwt en vriest hard genoeg om wegen spekglad te maken – vooral landweggetjes in glooiende natuurgebieden die niet bestrooid worden. Hij zou vroeg de weg op moeten om mijn dochter in Deventer op tijd op school te hebben.
Kan ik een co-ouderschapsregeling wel aan, waarbij ik de jongsten steeds om de week zie (plus een een selectie weekenden en vakantieweken extra)? Na twee nachten voel ik reeds kilte in mijn lichaam. Wat doe ik hier, in dit bed? Heb ik een gezin met mijn compassievolle collega’s? Nee. Ik wil thuis zijn en mijn dochters instoppen. Co-ouderschap, help wat een reis in loslaten is dat. Ze zijn nog zo jong…

Ik sluit mijn ogen, probeer te slapen en trek de deken goed aan alle kanten tegen me aan om ijzige tochtkieren te dichten. De sneeuw ligt pal tegen dit kamertje aan te rusten met haar koude witte wijze les in overgave. 
Zodra ik een beetje begin weg te dommelen, zie ik mijn dochters hun hand naar me uitstrekken. Ze roepen om de beurt ‘mama’ en verdwijnen bijna in het duister. Of is het mist? Wat het ook is, ze verdwijnen buiten het zicht en roepen me aan.
Net als de cliënt die net een aanval kreeg, me aanriep met zijn starende ogen die ondanks een absente indruk toch echt paniek wisten over te brengen of uit te drukken.
Ik moet in actie komen en stuur de vader van mijn dochters in het holst van de nacht een bericht. Of hij ze morgen alsjeblieft thuis kan brengen en bij mij eten kan geven en instoppen, zelf naar het hotel heen en weer, en in de ochtend bijtijds hier zijn om de kleuter naar school te brengen. 

Hij reageert later in de ochtend vooraleerst verontwaardigd dat hij dan om 6.30 uur moet wegrijden uit Beekbergen. Ik laat me niet de mond snoeren door zijn protest, want zo vroeg moet ik bijna iedere dag op voor de zorg voor onze dochters. Ook heeft hij er zelf voor gekozen om een hotel op een half uur rijden te selecteren. Hij heeft 2 jaar geleden een ‘diagnose’ ptss en vermijdende persoonlijkheidsstoornis cadeau gekregen. Dankzij dat cadeau mag hij kiezen om innerlijk werk te verrichten. En bijvoorbeeld wel in de buurt van zijn kinderen te gaan wonen en werken en voelen dat hij een fijn leven waard is – want volgens zijn schaduwzijde is hij dat niet.
Maar voor nu heb ik mijn kinderen nog niet uit de mist bevrijd. Moet ik nog meer afstemmen met mijn ex-partner? Een kaartlegging doen? Meer aan rust voor mezelf toekomen? Na het berichtje val ik in slaap en ruim 2 uur later word ik iets na zessen weer wakker om aan het werk te gaan in de vroege dienst. 

Mijn collega blijkt ook zzp-er. Ik ben allang blij dat ik niet alleen sta; een stressvol scenario met rolstoelen, tilliften, een psychische stoornis en epilepsie op de groep. 
Voor ons beide is het ochtendprogramma van deze groep nieuw, dus we gaan ervoor. Met moed en compassie, dwars door de kou, mist en sneeuw van vastgelopen digitale rapportagesystemen en bewoners die de veiligheid door weer en wind zoeken bij ons ‘nieuwkomers’.
Mijn eerste 19-uurs dienst voor deze groep (zonder vaste collega) was een geestelijke ontgroening. Hoeveel rek- en strek-ruimte zit er in mijn systeem? Deze vuurdoop gaat niet zonder slag of stoot in mijzelf. Het vreemde gevoel om een warm stabiel nest te willen creëren als moeder – een niet te negeren aandrang – met een ex-partner die mij ambivalent steunt en zich primair richt op zijn eigen overleving, raakt mij en ontboezemt de ‘vriendin in mezelf’. Ik ben mijzelf sinds ik hem wegens agressief gedrag de deur uit zette onvoorwaardelijk als maatje gaan steunen; een grote winst.
Na volle kerstvakantie-weken waarin ik voor mijn opeenvolgend zieke kinderen heb gezorgd, voel ik een diepe behoefte tot ontspanning, ontlading, kracht van de stilte en magie. De kerstsfeer heeft nog amper tot mijn bewustzijn kunnen spreken dit jaar; te druk met externe factoren. Of werd ik gesteund door magische krachten terwijl ik al dat werk deed? En kijk ik nu moe maar voldaan terug op een veeleisende periode thuis, en zie ik hoe ik positief gegroeid ben de laatste weken met mijn kroost – ook na mijn eigen koorts? 
Ben ik nu moe en slapeloos omdat ik geen tijd heb gehad om de schoonheid van deze transitiefase in mij op te nemen en te laten landen? 

Ben ik moegestreden omdat ik onbewust voel dat mijn ex-partner het heus wel kan, een goede vader zijn voor de jongsten, maar hij er wegens beperkende overtuigingen geen ruimte en tijd voor neemt om de liefde in zichzelf toe te laten? En ik er soms voor kies om me mee te laten slepen door zijn negatieve gedachten en een gebrek aan vertrouwen en samenwerking vanuit zijn jeugd, met kleinering en bedrog, en daar dan welwillend iets constructiefs tegenover wil zetten bij wijze van correctie? Vormt zijn negatief geconditioneerde gedrag een uitvergrote factor van wat ik in mijzelf soms aan verdrukking van mijn gevoelige intuïtie ervaar? Dit kan komen door een begrijpelijke drukte die dit totaalpakket van moederschap en ex-heropvoeder meebrengt. Wat ervoor zorgen kan dat ik niet de ruimte pak om de milde en zachte groeipijnen die ik in mijn dagelijkse leven ervaar te accepteren, helen en loslaten. Zodat mijn vrij uitdagende leven als ‘vanzelf’ gaat, geleid door een overvloedige energiestroom.

Al het goede in onszelf zit al in onszelf. We hoeven nergens heen. We hoeven niets op te lossen. We zijn al thuis. We zijn de oplossing in onszelf, in het aanvaarden en toelaten van liefde. Maar soms zijn we te veel onderweg of te zeer bezig met onze interne overleving, om het ons te realiseren.

Het is vrij uitdagend om mijn ex-partner niet te helpen, gezien de opvoeding en zorg voor mijn kinderen daarmee in het gedrang komt. Wel kan ik een weg in mezelf vinden om dit vanuit gemak en vertrouwen te doen en hem (zo nodig) vriendelijk als een verwonde jongen in plaats van gezonde man te behandelen; en niet te verwachten dat hij dingen zelf altijd in één keer goed regelt. Dat scheelt mij een hoop teleurstellingen en de pijn van wellicht oude verwachtingspatronen, die ik nog van hem koester.
Ik dien nuchter langs de draaikolk van zijn leven te staan. En in contact te blijven met datgene dat over mij waakt; een kosmische intelligentie die alles overziet en bijeen brengt. Die ons als maatjes heeft gekoppeld aan elkaar in het leven en waar ik volop JA tegen zeg, omdat het een extra les is in vergeving en onvoorwaardelijkheid. Met een intuïtief systeem dat mij pas ‘inbelt’ zodra er actie nodig is, zodat ik niet voortdurend aan hoef te staan.
Met deze balans tussen inkomende en uitgaande energie laat ik een oude wond in mezelf los en ontstaat er rust. Al wordt het me duidelijk dat ik me nog vaak voor mijn ex-partner zal inzetten, zeker nu onze kinderen jong zijn en mijn oudste dochter door de heuvels van de pubertijd reist. Zij werd officieel zijn stiefdochter en bleef uiteindelijk onofficieel de dochter van een alleenstaande moeder – een les in red flags serieus nemen.
Naast het loslaten en upgraden van oude dromen zal ik mijn band met het kosmische systeem versterken, om de in/out-flow ruim baan te geven. Als een tunnel met een snelweg in twee richtingen die zich plots als een groot bouwproject verbreedt.
Ik wil mij beter voorbereiden op mijn nieuwe taak als (co-)ouder, door mijn vrije tijd als goud te behandelen en zuivere mensen en plannen toe te laten. En mijzelf op mijn zuiverst op te stellen naar het leven om me heen – dit vraagt om afbakening. Zodat ik bij deze bepaal en toesta dat mijn leven een katalysator voor positieve verandering en daadkracht vormt. In eerste instantie voor mijzelf en mijn 3 dochters en met een groter bereik naar anderen om me heen. Moge dit ook uit mijn kunstfotografie spreken of hier krachtig in doorwerken.

Een drukke, doorzettende afgestemde moeder,

Mathilde

PS

Per januari 2026 verblijven mijn jongste kinderen ca 2 dagen per week met hun vader in een vakantieverblijf of bij zijn oma in Tilburg. Uiteindelijk is er een gezellig plekje in onze buurt gevonden waar zij hopelijk vaker terecht kunnen. Mijn ex-partner weet dat ik zo nu en dan over mijn en onze situatie schrijf (- ik ben open naar hen die het betreft). Ik kies voor een zekere transparantie om cruciale onderwerpen die bijv. het welzijn van kinderen en vrouwen aangaan uit de taboe-sfeer te halen.

–

*

De laatste keer dat ik bij een Fletcher hotel verbleef werd er in de kamer naast mij, waarbij er een gesloten deur in de tussenwand zat, hard en veel geneukt en gekreund. Op zich ben ik tegen gehorigheid bestand en kan ik slapen als een non in de jungle, maar in dit geval schreeuwde de vrouw van het stel steeds ‘Nee!’, ‘’AU’ en ‘Stop!’. Dit protest bleek onderdeel van hun kat-en-muis-minnespel te zijn – zij werden er hoorbaar opgewonden van om grenzen iets (?) te overschrijden. Er was sprake van halfslachtige consent. Gelukkig sliep mijn kleuter rustig door en kon ik me in mijn eentje verwonderen over mijn behoefte aan YES-vibes.
Het stel ging na 3 geslaagde rondes slapen, juist toen ik en mijn dochter opstonden. Overigens kon ik ook hun vriendelijke en nette gesprekken over onder meer het lot van vrienden of familieleden verstaan, terwijl ik naar rust en 1-op-1 contact met mijn dochter die net vier was geworden verlangde, zonder beslommeringen uit het alledaagse leven van wildvreemden mee te krijgen. Voor mij geen dunne tussenwandjes en tl-buizen meer. Ook zou ik het stel aanraden om in het vervolg een privé (natuur)huisje te boeken. Allicht vinden zij dat saai omdat anderen dan niet ‘meegenieten’ van hun grensoverschrijdende sex. Dan kunnen zij e.e.a. filmen en op die wijze met geïnteresseerden delen. Ik weet zeker dat er gelijkgestemden zullen zijn, maar ik ga geen geld betalen en nachtrust opgeven om licht getriggerd te raken en me te bekommeren om vrouwen wier grenzen serieus en (wel) gewelddadig overschreden worden, zonder enige uitweg. In het begin dacht ik namelijk dat er sprake was van verkrachting en wilde ik bijna het hotelpersoneel bellen om de vrouw bij te staan. In ieder geval heeft het stel een heerlijke onbezorgde nacht beleefd.